Arquivo por etiquetas: teorías que só son teorías

Ás veces pregúntome se non é suficiente que chova, ter unha árbore xigante á que abrazar, ver infinitas estrelas  e sentir que estás máis preto do ceo.

Se hai algo máis importante que o cheiro a nada e a todo, poder engulir todo o aire do mundo sen medo á indixestión.

Que un día gris sirva para resaltar o verde, o amarelo, o laranxa, o vermello… As bágoas de meruxa que o gris non permite que sequen en todo o día.

Que poidan existir tantas cousas que nos distraian disto. Que haxa mil entretementos xustificados polo de conseguir unha vida mellor que ó final o único que fan é afastarnos da mellor vida.

Reflexións ó abrigo da choiva que por fin cae en Barcelona, onde os días grises son moi grises pero dan pé a limpos días amarelo-laranxas. Un pouco mediterránea tamén son, ¿ou?

3 Comentarios

Arquivado en Uncategorized

Caracol col

O caracol maréase sempre que, para que non o queime a luz do sol, se agocha na súa cuncha tanto tempo que tódolos efectos atmosféricos e patadas escollen antes que él.

¡pois que chova!

1 comentario

Arquivado en Uncategorized

Cousas importantes

Como a importancia de que alguén traia unha cesta con figos, noces e uvas da casa á oficina.

Hoxe aprendín que o máis pequeno detalle, polo que sexa, é quen de vencer a máis grande das adversidades.


2 Comentarios

Arquivado en Uncategorized

Ou non

Todo está cheo de contradiccións.

Querer  vai acompañado dun pouquiño de odio, e o odio ten detrás un alguiño de amor.

Nada é absoluto, completo e puro. Por iso todo é posible.

Ying-Yang

Plis Plas

Rir despois de chorar e chorar despois de rir, sen remordementos. Pensar mal e, ó momento, pensar ben. Comprender, aínda sen chegar a entender.

As sucesións de sentimentos contradictorios, a compaixón, os abrazos que seguen a tortazos (imaxe estereotipada ata a saciedade  pero certa)…

Síntome cómoda no relativismo (se así como se chama).

😉

1 comentario

Arquivado en Uncategorized

Medidas a longo prazo

.

Rascar as feridas

para que non curen nunca.

Ou rascar as feridas para recordalas e non volver a repetilas.

.

Deixar que se oxide o sorriso,

e que, cando queiramos rir ou deixar de rir, rechine cun ruído terrible cada músculo do corpo.

Ou crear un sorriso eterno, sempre alerta para espantar a tristura.

.

Pechar os ollos

ata que a realidade se volva tan grande que sexa imposible ignorala.

Ou pechar os ollos ata empezar a ver por outros lugares.

.

2 Comentarios

Arquivado en Uncategorized

65bbb20eb3a106479269ffe28ed8533910d0a26a

querer como acción

ou querer como reacción.

5 Comentarios

Arquivado en Uncategorized

Ninguén mo dixo

Ninguén me avisou de que facer o que unha quere é tan complicado. Ninguén me advertiu dos mil “deberías”, “o seu é” ou “qué pensarán” que interfiren nunha decisión aparentemente simple. Que existan tan poucos actos nos que a búsqueda do recoñecemento dos demáis non forme parte do motor. Só queremos que nos queiran e, sobre todo, que quen nos quere non nos deixe de querer. E dentro de “ser un mesmo” interfire un demasiado “quén quero ser”.

De súpeto, seguir os propios desexos convírtese nun acto egoísta. De súpeto, quen o consigue é reprobado.

¿Envexa por ter a valentía e a bravura de adoptar un comportamento radicalmente antisocial? ¿É o ser social unha mentira?

Eu digo máis tripas e menos cerebro. Digo, non fago.

2 Comentarios

Arquivado en Uncategorized