Arquivo por etiquetas: morriñadas

Ás veces pregúntome se non é suficiente que chova, ter unha árbore xigante á que abrazar, ver infinitas estrelas  e sentir que estás máis preto do ceo.

Se hai algo máis importante que o cheiro a nada e a todo, poder engulir todo o aire do mundo sen medo á indixestión.

Que un día gris sirva para resaltar o verde, o amarelo, o laranxa, o vermello… As bágoas de meruxa que o gris non permite que sequen en todo o día.

Que poidan existir tantas cousas que nos distraian disto. Que haxa mil entretementos xustificados polo de conseguir unha vida mellor que ó final o único que fan é afastarnos da mellor vida.

Reflexións ó abrigo da choiva que por fin cae en Barcelona, onde os días grises son moi grises pero dan pé a limpos días amarelo-laranxas. Un pouco mediterránea tamén son, ¿ou?

3 Comentarios

Arquivado en Uncategorized

Unha árbore

Por exemplo unha maceira,

na que poida subir,

para levantar os pés do chan

e mirar as cousas a través das follas.

2 Comentarios

Arquivado en Uncategorized

É luns pola tarde a golpe de martes.

Querería pañar uns pementiños para a cena; regar as plantas e voltar cas pernas cheas de lama, picaduras de mosquitos e a roupa con babas do can.

E non hai cousa máis caprichosa que o desexo, deséxoo porque non o teño. Non se pode desexar o que un ten, como pouco, deséxase telo un pouquichiño máis.

A próxima vez que vaia á República vou gastar o nariz de tanto respirar, haberá que aproveitar antes de que se comercialice o aire fresco en lata.

1 comentario

Arquivado en Uncategorized

Eu tiña uns zapatos de sevillana

1198146400_fEran azuis con lunares brancos, iban con todo e sempre quedaban ben, independentemente do tamaño dos pés de quen os puxera. Se caían volvíanse poñer e non doían se apretaban. Con eles convertíame nunha cincenta sin cinza, unha bela bela, unha xuxa. E podía camiñar coma unha chica que vai á oficina. Eran a envexa de tódalas nenas, sempre novos, coma a madrastra de brancaneves.

Deixar un comentario

Arquivado en Uncategorized

Un doce

713816_66567128Alí están, algunha un pouco roída polos merlos, que xa se sabe que non hai invento que os faga deixar escapar unha froita cinco minutos antes de que estea para recoller. Rccenden, e iso atrae ós bichos, ó igual que as nosas mans pegañentas.

Seguimos xogando coa asa do cesto, sen entender porqué non collen unha bañeiriña de plástico desas do todo a 100. O cesto está case roto, non é comprado, e as bimbias parten moi fácil, pódense pelar fácilmente cos dedos aínda que él prefire usar a súa nova navalla.

Igual hai berra, mais iso vén despois. O lagarto está teso mirando ó sol, o can, velliño, respira como se se lle fora a alma e eles dormen mentres nós nos preguntamos cómo un pode tumbarse a deixar pasar o tempo coa de cousas guais que se poden facer. As vacacións non cansan

Estendémolas para que pareza que non faltan. Dóeme a barriga, mais só un pouquichiño.

Deixar un comentario

Arquivado en Uncategorized

Á sombra dun carballo pénsase mellor

É momento de moitos silencios e ó mesmo tempo da construcción dun futuro cuxos pilares son palabras. ¿eu que sei o que quero? Quizais non quero nada ou quizais demasiado, quizais desexo algo que está fóra das opcións que se me plantexan, algo tan grande ou tan pequeno que non existe.

Quizais se poida facer unha análise con resultados crueis de tanto tempo destinado a saber o que unha quere.

E o tempo vaise e non di se isto é un cruce, un camiño sen retorno ou “o camiño”.

Deixar un comentario

Arquivado en Uncategorized

E a vida segue, sen cambios

Unha ten que estar, implicarse na República, facela súa, latir co seu corazón. E se no medio da noite che fala non podes dar a volta e virar. Porque cando un vota demasiado tempo no espacio cóstalle recoñecer a terra, e entón xa non se sente dela, non se implica.

E a terra quéixase porque se sente de ninguén, ou peor, de quen abusa, a desvirtúa, lle falta ó respecto.

E se che pica ráscate e deixa de queixarte. Pode moverse quen queira. Dende o sofá terás sorte se es quén de ver a vida pasar.

Cóstame entender, analizar, resignarme… A vida na República non cambia, se acaso cultívase menos. Mais ninguén fala, ninguén se move e as miradas críticas van contra quen queira romper a cómoda, perezosa, conformista armonía.

paredes

Deixar un comentario

Arquivado en Uncategorized

Son as 2:22, chove e fai morriña

Canto máis quero ver, canto máis me vou e me quero ir máis chamas por min. E sei que non estou, sei que non estarei pero estás tan dentro de min que sei que sempre volverei.

É familia, é amigos, é terra… mais non é nada diso e algo máis…

Aínda teño os pés no niño, ¿non si?

Quero poesía.

¿cóllesme no colo? ¿bícasme? ¿arrólasme esta noite?

Deixar un comentario

Arquivado en Uncategorized

O importante é que non haxa novedá

-Home, se toca que toque, quén vai dicir que non…

-Mais cos cartos hai que ter ollo porque corrompen ás persoas,

– ademáis canto máis ten un menos posúe. ¿non sabe-lo conto do da sete collóns?

– un pensa que é pa sempre e súbese a un ritmo de vida que pa baixar…

– e mira que eles tiñas catro xornais, que hoxe en día pra votar por fóra

– da maneira que están as cousas…

Deixar un comentario

Arquivado en Uncategorized

Man

414px-man_19980715Recordo cando o vin por primeira e última vez. Eu debía andar polos 6 ou 7 anos. Ía con meu irmán e meus primos. Era unha nena desconfiada así que cando vin a ese señor cun taparrabos e tanto pelo teño que confesar que pasei algo de medo.

Entón reparteu entre nós unhas folliñas pequenas de papel e pinturas nas que tiñamos que dibuxar o que máis nos gustara do que viramos. ¡Había tantas cores e formas extrañas! Ademais tan perto da praia, as rochas, as olas… Inda por riba, non só nos dixo que lle encantaran os dibuxos, ¡colgounos na súa casa para que os viran todos!

Manfred Gnädinger, coñecido como Man foi un escultor e ermitaño de nacionalidade alemá que viviu durante corenta anos na praia de Camelle, onde creou unha peculiar paisaxe de pedra. Levaba unha vida simple vivindo da súa horta. (fonte: Galipedia).

Man chegou á costa galega en 1961. Viviu até á súa morte da axuda dos veciños e do que lle aportaba mostrar a súa arte nas rochas nas que habitaba (un euro por persoa no último ano máis a obriga de deseñar nun caderno o que máis chamase a atención). A súa morte, natural, vinculouse no imaxinario popular coa indignación provocada pola catástrofe do petroleiro Prestige e a marea negra que provocou.

Din que morreu de pena cando a súa obra se comezou a tinxir co negro chapapote do Prestige. Foron moitos os telexornais que retransmitiron a súa imaxe levando as mans á cabeza mentres dicía:

Yo decir que esto no debe limpiarse nunca…, porque hombre no querer a hombre, ni a mar, ni peces, ni playa”

É de vergoña. Seis anos tiveron que pasar para que se constitúa a Fundación Man de Camelle. Sobran os comentarios.

1 comentario

Arquivado en Uncategorized

“Ou nas uñas ou nos pés has de salir a quen es”

Hai quen pra dicir que non atopou aparcamento sóltache “non cabía máis peixe no mar”, ou se é que vas moi rechamangueiro diche “pareces un roquete”. Miña nai para dicirche que deixes de perder o tempo quéixase: “fas unha araña…”.

Sei que hai centos máis que usamos no día a día pero non me dou conta, porque só reparo nelas cando falo con alguén doutro pobo ó que lle choca ou non me entende. 

A lingua nace, medra, ás veces reprodúcese (iso era antes) e moitas morre. É incrible a cantidade de linguas minoritarias que desaparecen cada ano. A min, cando morre unha lingua recórdame á desaparición de calquera destas frases feitas da lingua oral. Son formas únicas de entender o mundo.

Sen querer vamos esquecendo quén somos e de ónde vimos para intentar alcanzar unha forma de ser máis universal e, polo tanto, menos orixinal (globalización). Todos queremos ser tan diferentes que acabamos sendo iguais. Supoño que ó final tamén aquí nos deixamos levar polas leis da economía: oferta e demanda (con intervencionismo pouco discreto pero nunca recoñecido).

Ésta que vedes é unha iniciativa de dous profesores do IES María Soliño  , un proxecto para a recuperación da lingua autóctona da Península do Morrazo.

Gustaríame que este post fose adicado a esas pequenas cousas, detalliños que nos fan ser de Ferrol e non de Caldas de Reis, por poñer un exemplo. Ou simplemente reparemos nesas frases que dicimos día a día sen saber de onde saíron pero que se lles damos voltas vemos que, ¡son brillantes!

Eu poño a primeira, ¿alguén se apunta a poñer a segunda? TODO O QUE CAE NA REDE É PEIXE

1 comentario

Arquivado en Uncategorized

¡¡¡¡¡¡Bo Nadal!!!!!!!!

Para min o Nadal este ano significa volver á República. A cociña de ferro presa todo o día, os cristais empañados que reflexan dunha maneira algo fantasmal as luces das casas dos veciños. Á súa beiriña xuntámonos todos para celebrar as comidas máis cuantiosas que se solapan, en forma de longas tertulias e diferentes xogos, á cena. 

Gústame o Nadal, encántame, e cada vez máis. Será que unha vai sendo consciente de que cos anos é máis complicado reunirse todos xuntos e ésta época segue a ser inexcusable. 

O que non me gusta é o camiño que está a tomar nestes nosos países avanzados. A miña principal crítica vai dereitiña ós governos, comezando polos concellos e a súa teima por brillar de maneira esaxerada. Falo das luces porque me parece o máis descarado pero podería nomear unha boa lista de accións destinadas a promover o consumo insostible e irresponsable.

Así que, no medio de mil anuncios de tan diversos xéneros, nesta época de reflexión e loucura, deséxovos que pasedes un Nadal máis interesante, concienciado e infinitamente máis feliz seguindo os consellos de Ecoloxistas en Acción.

E tamén, cómo non, intentando non coller a tradicional talla de máis, deséxovos un Nadal cheo de brindis, turrón e villancicos en familia. E espero que con esto quededes coma os expertos en comentar o novo anuncio de Freixenet!! Para min do mellor que conseguiron.

1 comentario

Arquivado en Uncategorized

Un pouquiño de aire fresco

 Adoramos o silencio, sobre todo cando nos invaden excesivos ruídos. Unha voz amiga entre tantos extraños, un verso sincero entre os mil titulares publicitarios. Un cachiño de pan de Lalín entre hamburguesas do Mc Donald´s…

Gústame o verde, sempre, e máis cando estou rodeada de gris.

2 Comentarios

Arquivado en Uncategorized

Debaixo da parra

Este ano a vendima do albariño foi diferente, a parte de que só estiben un día, só vendimamos para facer uns litros de capricho. Cada vez máis, compensa vender a uva e non facer viño pero para quen coida as cepas dende que nacen, as mima e remima, é moi bonito seguir todo o proceso.

Pois ben, entre vaciles e queixas suaves alá fomos para a parra todo o pelotón. Porque ó millor vinte eramos, equipados con roupa vella e tixeiras. Xa que ibamos a facer tan pouca cantidade meu tío decidíu ser un pouco máis exquisito e seleccionar en varias parras. Este ano permitímonos catar un acio (mínimo) en cada claro, sentarnos a conversar onde nos petaba, observar como se van filtrando os raios de sol entre as follas a medida que cae a tarde e incluso xogar con Lucía.

img_3663E cando rematamos quedamos coa sensación de pouco, como cando fas algo caro e sabes que non te podes permitir facelo máis a miúdo. E é que en vez de cansancio o que sentiamos era relax, un orgullo indefinido polo feito de ser da aldea e ter a oportunidade de vivir un monte de cousas. 

Ese sábado non votamos de menos un monte de frases:

Menos comer e máis cortar/ Aínda se ve ben/ Veña, que dez capachos máis facemolos / Con estes canghallos non hai quen dea avanzado/ Vai chover / Son catro pingas/ Nin domingo nin festivo, ¡arriba! / Nada de facer plans, toca vendima/ ¿Ti que? ¿Tas de mueble? ¡Móvete bacalao!

Eso si, isto sempre en familia. 

A parrea xa é outra historia.

1 comentario

Arquivado en Uncategorized

A Pontella

A Pontella (Paredes) Mira cantas chemineas a fumegar. E as ventás todiñas abertas. E que chover non chove pero meruxar ben que meruxa. Home, o frío este ano inda non se notou. Non xía. Os frutales todos teñen a folla. Non sei para cando quedará a parrea. Este tempo non é natural. 

Ó soliño estase ben, pero á sombra non hai quén pare. E a herba molla, así como quen non quere a cousa. E iso que hai sequía, mira o reguiño que vota a Pontella, ¿cantos invernos lle quedarán? Quen a recorda fai 20 anos… E nós, que xa non acordabamos usar a auga da traída. Agora a usar a trapallada da auga do río. E eso cando a hai, que de cobrar ben que se acordan, pero do resto…

Deixar un comentario

Arquivado en Uncategorized

absolutlicorca1

Deixar un comentario

Arquivado en Uncategorized

Morriña e, ¿por qué non?, un clasicazo

É unha cousa tan pequena e insignificante por impalpable, inconsistente. Votar de menos ter o don da ubicuidade, como se tivera sido unha deusa noutra vida.

Un toxo sempre foi esa planta de flores amarelas á que non lle prestas atención de tantas que hai, pero que é ben molesta cando se encarga de engancharse na roupa e deixar marcas nas pernas cando andas tan tranquila polo monte.

(por certo, qué boas setas ten que estar habendo)

E nada, que vexo esta foto ben cativa que fixen nun dos rincóns máis insignificantes da nosa República e pónseme un non sei qué non sei ónde e non sei qué facer.

1 comentario

Arquivado en Uncategorized

E o caldo galego….

Si si, sigo aquí. ¿Ves esas tarteiras xigantes que mesmo parecen paelleiras? Costela, ourella, chourisiño, touciño e ata unha sopiña… En Barcelona, ¡ó nivel da miña abuela!!

¡¡Vaia cas foliadas que se celebran en Nou Barris!! Cos Croquetas, Os Festicultores Troup… O rei, sen dúbida, o arroz con chocos. ¿ou o caldiño? Os de Redondela terano claro…

Volveremos, ó circo, á música, ó teatro e ós contos. Un privilexio estar invitados a ese lugar.

Deixar un comentario

Arquivado en Uncategorized

Chu chuuuuu

O outro día atravesei por primeira vez Lantaño nel e foi estrano, sorprende unha perspectiva completamente distinta dunha paisaxe de sobra coñecida.

A sensación choca co sentimento de extranxeiría da vendima pasada, cando non atopaba a parra indo na bici, cando o tractor tiña que dar enomes rodeos ó ter cortados os lugares de paso habituais e máis cercanos, cando tivemos que levar garrafas á parra porque as fontes onde bebiamos están secas.

Dende o gran xoguete todo é orde, parece que coñece o camiño coma se o fixese dende sempre.

Dende o Cachal aínda nos asustamos un pouco cando vemos o enorme gusano cruza-lo val.

Agora téñoo máis cerca que nunca pero teño que andar máis quilómetros para que queira levarme.

As cousas cambian. Quizais deixe de pasar tan altivo e se deteña para que subamos nel.

2 Comentarios

Arquivado en Uncategorized

¡Ceos!

 

Un costume típico nos pobos mariñeiros, que me parece do máis poético e fermoso, é que a xente busca un momentiño do día para adicarse a mira-lo mar. Meu pai é de Carril e sempre nos fala do normal que é preguntarlle a alguén a ónde vai e que che responda:”-Vou ve-lo mar.”

Pois eu reivindico que dende agora quede instaurada e recoñecida institucionalmente a obriga de que tódolos veciños da República Independente de Rabuñade reserven media hora do día para mira-lo ceo. 

Anualmente a xunta xeral republicana reunirase para debater se é máis fermoso no amencer ou no atardecer, con chuvia ou sol, despexado ou nubrado ou con tons amarelos ou rosáceos. As memorias destas reunións gardaranse na biblioteca de San Pedro (noutro post falarei dos nosos plans de conquista desta capela) para consulta de quen o precise

3 Comentarios

Arquivado en Uncategorized