Arquivo por etiquetas: morriñadas

Ás veces pregúntome se non é suficiente que chova, ter unha árbore xigante á que abrazar, ver infinitas estrelas  e sentir que estás máis preto do ceo.

Se hai algo máis importante que o cheiro a nada e a todo, poder engulir todo o aire do mundo sen medo á indixestión.

Que un día gris sirva para resaltar o verde, o amarelo, o laranxa, o vermello… As bágoas de meruxa que o gris non permite que sequen en todo o día.

Que poidan existir tantas cousas que nos distraian disto. Que haxa mil entretementos xustificados polo de conseguir unha vida mellor que ó final o único que fan é afastarnos da mellor vida.

Reflexións ó abrigo da choiva que por fin cae en Barcelona, onde os días grises son moi grises pero dan pé a limpos días amarelo-laranxas. Un pouco mediterránea tamén son, ¿ou?

3 Comentarios

Arquivado en Uncategorized

Unha árbore

Por exemplo unha maceira,

na que poida subir,

para levantar os pés do chan

e mirar as cousas a través das follas.

2 Comentarios

Arquivado en Uncategorized

É luns pola tarde a golpe de martes.

Querería pañar uns pementiños para a cena; regar as plantas e voltar cas pernas cheas de lama, picaduras de mosquitos e a roupa con babas do can.

E non hai cousa máis caprichosa que o desexo, deséxoo porque non o teño. Non se pode desexar o que un ten, como pouco, deséxase telo un pouquichiño máis.

A próxima vez que vaia á República vou gastar o nariz de tanto respirar, haberá que aproveitar antes de que se comercialice o aire fresco en lata.

1 comentario

Arquivado en Uncategorized

Eu tiña uns zapatos de sevillana

1198146400_fEran azuis con lunares brancos, iban con todo e sempre quedaban ben, independentemente do tamaño dos pés de quen os puxera. Se caían volvíanse poñer e non doían se apretaban. Con eles convertíame nunha cincenta sin cinza, unha bela bela, unha xuxa. E podía camiñar coma unha chica que vai á oficina. Eran a envexa de tódalas nenas, sempre novos, coma a madrastra de brancaneves.

Deixar un comentario

Arquivado en Uncategorized

Un doce

713816_66567128Alí están, algunha un pouco roída polos merlos, que xa se sabe que non hai invento que os faga deixar escapar unha froita cinco minutos antes de que estea para recoller. Rccenden, e iso atrae ós bichos, ó igual que as nosas mans pegañentas.

Seguimos xogando coa asa do cesto, sen entender porqué non collen unha bañeiriña de plástico desas do todo a 100. O cesto está case roto, non é comprado, e as bimbias parten moi fácil, pódense pelar fácilmente cos dedos aínda que él prefire usar a súa nova navalla.

Igual hai berra, mais iso vén despois. O lagarto está teso mirando ó sol, o can, velliño, respira como se se lle fora a alma e eles dormen mentres nós nos preguntamos cómo un pode tumbarse a deixar pasar o tempo coa de cousas guais que se poden facer. As vacacións non cansan

Estendémolas para que pareza que non faltan. Dóeme a barriga, mais só un pouquichiño.

Deixar un comentario

Arquivado en Uncategorized

Á sombra dun carballo pénsase mellor

É momento de moitos silencios e ó mesmo tempo da construcción dun futuro cuxos pilares son palabras. ¿eu que sei o que quero? Quizais non quero nada ou quizais demasiado, quizais desexo algo que está fóra das opcións que se me plantexan, algo tan grande ou tan pequeno que non existe.

Quizais se poida facer unha análise con resultados crueis de tanto tempo destinado a saber o que unha quere.

E o tempo vaise e non di se isto é un cruce, un camiño sen retorno ou “o camiño”.

Deixar un comentario

Arquivado en Uncategorized

E a vida segue, sen cambios

Unha ten que estar, implicarse na República, facela súa, latir co seu corazón. E se no medio da noite che fala non podes dar a volta e virar. Porque cando un vota demasiado tempo no espacio cóstalle recoñecer a terra, e entón xa non se sente dela, non se implica.

E a terra quéixase porque se sente de ninguén, ou peor, de quen abusa, a desvirtúa, lle falta ó respecto.

E se che pica ráscate e deixa de queixarte. Pode moverse quen queira. Dende o sofá terás sorte se es quén de ver a vida pasar.

Cóstame entender, analizar, resignarme… A vida na República non cambia, se acaso cultívase menos. Mais ninguén fala, ninguén se move e as miradas críticas van contra quen queira romper a cómoda, perezosa, conformista armonía.

paredes

Deixar un comentario

Arquivado en Uncategorized