Arquivo por etiquetas: filmaxinacións

Unha árbore

Por exemplo unha maceira,

na que poida subir,

para levantar os pés do chan

e mirar as cousas a través das follas.

2 Comentarios

Arquivado en Uncategorized

Unha viaxe

Miña nai sempre di que cousa que tes pensado levar ó faiado, é mellor levala directamente ó contenedor, porque alí é onde rematará, máis cedo ou máis tarde.

Eu teño faiados en tódalas esquinas.

Faiados en libretas vellas, debaixo da cama, na lista de contactos do meu teléfono, en documentos de Word, en álbums de fotos, en zapatos rotos, en caixiñas pequechas, en maletas de roupa que xa non me sirve.

Gústame moito pensar que,  unha vez que  pecho os faiados, ocorren acontecementos extraordinarios. As cousas axítanse, móvense e mistúranse para poder sorprenderme.

Os faiados ofrecen a posibilidade de ordenalos e desordenalos cando che pete. A desorde conséguese ata sen querer, cando deixes unha cousa, só tes que bloquear calquera pensamento que se queira dirixir a ela. Ordenar é seleccionar, redecorar, cambiar o enfoque; limpar, tirar e revalorizar, sempre evitando que os recordos e os puntos de vista se acomoden.

Vou pechar os faiados una tempada para facer unha viaxe a un sitio moi lonxe. Pecharei, dareille dúas voltas á cerradura e actuarei coma se non existiran. Esquecereinos con contundencia, determinación e unha certa brusquedade, desa maneira que só permite a seguridade de que, aínda que non os vexa, estarán aí. Deixarei que as cousas muden de sitio: perderei algunha e aparecerá algunha nova.

2 Comentarios

Arquivado en Uncategorized

Facer

Your beautiful eyes on the Behance Network

.

Desenfocar

Abrir unha fenda

Derribar o muro

Escupir o becho que che come as tripas

Derretir o xeo

Arrancar a espiña

Tirar un vaso contra o chan

Matar o elefante da habitación

Romper o movemento circular

Levantar o veo che que cobre a mirada

Enfocar

Arriscarse a soplar

E que se apague

 


2 Comentarios

Arquivado en Uncategorized

facer

ese día decidiu prohibirlle a entrada

ó mal humor,

e, de prexuzgar,

facelo para ben,

.

pórlle freo á morriña,

que te pecha

nunha cama desfeita,

a deformar pasado e futuro,

.

abrazar sen pensar,

rir sen pensar,

bailar sen pensar;

.

para abrazar, rir e bailar

non fai falta pensar;

.

pensar en ti

dende o teu punto de vista.

un algo de añoranza en cada palabra;
unha loita contra a tristeza crónica
que últimamente a inundaba.

Deixar un comentario

Arquivado en Uncategorized

Rompes

1.

Eliminas a necesidade de seguridade,
consegues ver por un lugar diferente ós ollos,
descubres algo novo,
e revalorizas as cousas caducas.

2.

Hoxe, máis que mañán,
lonxe,
riste de todo,
e chamaslle ás necesidades caprichos,
e lavas os dentes coma se fóra a primeira

ou a última vez

só porque che gusta coidar o sorriso.

3.

Vas,
volves,
mudas,
reinvéntaste,
porque cada momento é caduco,
aínda que ó final non o sexa.

4.

Miras o medo ós ollos,
porque o medo
tamén
morre de medo.

Cambias os obxectivos,
unha e outra vez,
aínda que sempre persigues
estar feliz.

5.

E unha e outra vez,
tamén,
es máis e máis feliz.

2 Comentarios

Arquivado en Uncategorized

Esperanza

Aínda que non esperes nada,

algo sempre esperas.

Esperanza

1 comentario

Arquivado en Uncategorized

65bbb20eb3a106479269ffe28ed8533910d0a26a

querer como acción

ou querer como reacción.

5 Comentarios

Arquivado en Uncategorized

nada me dá o suficiente medo.

chove, móllome… e refréscome, e, en vez de estar triste, síntome liberada. atráeme o retorcido, os misterios, as personaxes que me rompen a cabeza. non me dan medo os mil amantes nin o único e eterno amante. voo, namórome e desenamórome sempre que quero.

tampouco me asustan as mortes, ás veces ata as considero necesarias e xustas e alívianme. é emocionante a crueldade, comprensible a cobardía, admirable a ira e incluso a violencia.

mo meu mundo escrito só mando eu.

Deixar un comentario

Arquivado en Uncategorized

Podes desconectar 5 minutos,

porque podes cambiar de habitación e volver sen que ninguén se dea conta, porque hai doces que saben infinitamente mellor a como esperas, porque podes pechar os ollos e transportarte a un momento da infancia, porque cando recuperas un sentimento feliz da infancia ábrese un camiño novo que sempre é bo e, como por arte de maxia, resólvese algún dos tropezos do día.

Porque hai días en que unha é capaz de recrearse na sensación do problema resolto sen fixarse en que hai algún máis á cola.

Deixar un comentario

Arquivado en Uncategorized

Os cousificadores

Podemos meter cousas dentro dunha botella, no caixón da mesilla, no peto (petó en catalán é bico)  segredo da parca, no bolso, nos buratos do nariz, na basura, enriba da mesa, na boca, na copa do sostén, entre o anular e o gordo, debaixo do brazo…

Cousas que precisamos cerquiña cando espertamos no medio da noite, que nos agrada ter cando paseamos polo parque ou polo monte, na oficina, na discoteca ¿por qué se me solapan sempre estas 2 últimas palabras? ¿Serán o pico e o rabo dunha esfera de acontecementos e cousas que nunca altera a súa orde? No coche, na bici, cando quedamos con catro amigos, cando quedamos con un…

Cousas prácticas, cousas pesadas, cousas que son amuletos que nos dan tranquilidade dentro dunha segreda e enfermiza espiral supersticiosa, cousas que nos inspiran sentimentos infantís, melancólicos, maniáticos… Tamén están as que non queremos levar pero, inevitablemente, levamos sempre. As cousas das que nos gusta presumir e as cousas que dan vergoña.

1 comentario

Arquivado en Uncategorized

métome na cama e, 2 segundos despois, empeza a chover. xa tiña metida a roupa dentro (por si acaso) e agora vou quedar durmida cando lea a segunda línea dun dos relatos cómicos de Poe…

1 comentario

Arquivado en Uncategorized

– Non é ser supersticiosa. Hai amapolas que son palabras, non deben ser nomeadas referidas ó presente e, moito menos, ó futuro. Aínda que non exista unha inevitable mala sorte, aínda que só se trate de fraxilidade.

Os bos momentos están para vivilos, non para psicoanalizalos.

1 comentario

Arquivado en Uncategorized

un día non é a puntiña dunha semana,

un día é o que envolve unha hora,

unha hora na que se esconde un segundo,

un segundo no que se perde unha centésima.

Deixar un comentario

Arquivado en Uncategorized

para que o sepas, a cotidianeidade non é máis que a cousa que tiven que inventar por mor dos pinchos dese telón de aceiro que vive en territorio de ninguén (ou sexa, no medio) e que tan rápido se afixo a ser o incómodo e destructivo tres.

4 Comentarios

Arquivado en Uncategorized

.

perderme naquela lúa,

quedarme no vello soño,

deixar de buscar.

desmontar as pezas

para volvelas colocar,

cambiar unha

para darlle opacidade

ó manto que cubre

o non-movemento.

non-movemento mental,

que si físico,

cómpre suar,

rentabilizar as neuronas,

sempre cara diante,

firme,

aínda que non haxa moito onde agarrarse,

porque todo caduca

se non se renova,

ata a túa mirada

de olliños de mora


Deixar un comentario

Arquivado en Uncategorized

ás veces só ves chover se te fixas ben.

entón as pinguiñas atravesan infinitas capas de roupa e de pel. cando chega unha, aínda que sexa unha soa, non hai manta nin sofá que ampare a onda de desencadenantes.

as peores son as pequenas, certeiras, as súas dianas calugas en vez de sombreiros, muñecas no canto de índices.

as pegadas das pingas invisibles non se van.

Deixar un comentario

Arquivado en Uncategorized

Na superficie

A alma non está

no máis fondo,

está na pel.

Na pel que se estremece co medo

e co frío;

políticamente incorrecta,

sen teorías nin medias tintas.

Instinto.

Si ou non.

Deixar un comentario

Arquivado en Uncategorized

Xenética

Debería ser xenético o optimismo mañanero, con todo o que iso conleva.

Para iso teriamos que acabar co mundo cada día, tirar os corazóns rotos e as sensacións de ansiedade na barriga, esquecer a incertidume mais o medo, reiniciar o cerebro e escachar coa risa.

Inaugúrase unha nova cruzada contra a tristeza. Por instinto, xenética e terquedade.

1 comentario

Arquivado en Uncategorized

Unha idea sinxela

sen malos artificios.

como ese paxariño que non é unha pomba, as croquetas de mami, a roupa nova, o solete primaveral, o abrazo no que quedas durmida, a chuvia que deixa a herba tan verde, a yenga (escríbese así?).

con moito optimismo.

Deixar un comentario

Arquivado en Uncategorized

¿amoldarse?

¿enfundarse en prexuízos de espuma para que non doian os golpes? ¿usar un paraugas de inmovilidade para non verse importunada por condicións climáticas adversas? ¿ou gafas de sol para evitar que unha idea perigosamente desestructuradora te deslumbre?

Deixar un comentario

Arquivado en Uncategorized