Arquivo por etiquetas: cabréome

Lume, lume e máis lume

Estes días non leo máis que noticias de lume. Vexo fotos tan fermosas coma ferintes das labores de extinción, do reflexo das lapas nas ventanas das casas xa vacías. Emociónome cas impresionantes instantáneas dos ollos chorosos de quen vé desaparecer o seu. Leo as historias de accidentes ocasionados polos torpes medios e os tamén torpes xestos de quen se vé superado pola situación.

Leo, sinto e calo, porque falar doe demasiado. Asisto ó espectáculo dende unha butaca o suficientemente alonxada para que non cheire a fume e os diferentes focos parezan vagalumes. Non falamos, mais intercambiamos miradas tristes e resignadas.

Deberiamos falar, máis que de calquera outra cousa. Quen debe informar agóchase no silencio, para que os erros queden no olvido e se volvan repetir de novo, porque existen intereses prioritarios, coma seguir no poder.

Máis nós somos os que os puxemos aí (a pesar dos moitos factores),  nós somos os que debemos falar, os que debemos defender o noso, pór de manifesto os erros para que alguén (dame igual que estea no poder o na oposición) se decate de que o único que queremos son solucións. E saír desta espiral que se repite una e outra vez.

.
.
Mais, sobre todo, o que me inqueda é o que non leo,  o que se intúe detrás das evasivas, silencios e palabrerías que se presentan coma explicacións.
Advertisements

1 comentario

Arquivado en Uncategorized

límites

Nunca sei se as cousas van mal

porque o estou facendo mal,

Ou se van mal

porque é a única maneira de que vaian.

Cando ten remedio

Penso que é irremediable,

Cando é irremediable

Pensó que o remedio ten que estar nas miñas mans.

3 Comentarios

Arquivado en Uncategorized

Ninguén mo dixo

Ninguén me avisou de que facer o que unha quere é tan complicado. Ninguén me advertiu dos mil “deberías”, “o seu é” ou “qué pensarán” que interfiren nunha decisión aparentemente simple. Que existan tan poucos actos nos que a búsqueda do recoñecemento dos demáis non forme parte do motor. Só queremos que nos queiran e, sobre todo, que quen nos quere non nos deixe de querer. E dentro de “ser un mesmo” interfire un demasiado “quén quero ser”.

De súpeto, seguir os propios desexos convírtese nun acto egoísta. De súpeto, quen o consigue é reprobado.

¿Envexa por ter a valentía e a bravura de adoptar un comportamento radicalmente antisocial? ¿É o ser social unha mentira?

Eu digo máis tripas e menos cerebro. Digo, non fago.

2 Comentarios

Arquivado en Uncategorized

¿Te atreves a quitarte la ropa?

Es hora de enseñar el ombligo.

Descubre tu peso ideal.

1 comentario

Arquivado en Uncategorized

Bases da carta

– As linguas son expresión da riqueza cultural

– As divisións administrativas non poden obstaculizar o desarrollo das linguas

– É necesaria unha acción resolta de fomento das mesmas

– Facilitar a aprendizaxe da lingua ós non falantes da mesma

– Promocionar as linguas minoritarias na vida pública e privada

– Medios adecuados para a ensinanza e o estudio das linguas rexionais

España asinou o Tratado das linguas europeas no 2001, baixo o mandato de Aznar.

2 Comentarios

Arquivado en Uncategorized

Autocensura

Ventaxa/desventaxa de internet: fugacidade.

Eliminei a entrada anterior porque me parecía moi triste.

Que destrúan, nós volveremos construír, unha e outra vez.

 

Deixar un comentario

Arquivado en Uncategorized

lonxe, civís, insurxentes

\”Lonxe, civís e insurxentes\” son calificativos que neutralizan a importancia e incluso a impresión que poida producir o asasinato de persoas.

Os camións de combustible estouparon. E as “arredor de ” 100 persoas (qué importa unha máis ou unha menos: “lonxe, civís, insurxentes”) morreron.

Sorte que non foi cerca, filla de veciño con nome, apelidos, fillos e amigos.

Deixar un comentario

Arquivado en Uncategorized