Pés, peíños

Poñer por fin sandalias.

Pintar as unllas.

Pisar a area

e a herba.

Poner uns calcetíns cando están fríos.

Lavalos con auga quente.

ou con auga xeada!

Masaxealos,

eu mesma porque senón teño cosquillas!

Mover as dedas.

Empregalos para acariñar…

ou para pintar

e arrearlle una patada

a un balón.

Deixar un comentario

Arquivado en Uncategorized

Texturas

Cando volves, cando por fin es quén de valorar qué é o que é qué, todo se volve plano e perde cor. Indefinible. Palabras prestadas e irrecoñecibles que se alonxan completamente de ti.

Entón, volve aparecer esa pulsación, e pérdeste nesa masa xelatinosa que te abanea dun lado cara outro, de arriba para abaixo. ¿Cómo distinguir, clasificar? Se non sabes de onde sae, só sabes que ten que saír. Todo é real. O pensamento ten a mesma consistencia que as pedras. As sillas, as risas e as aspirinas. Estar aquí e non estar en ningures. Como si volveras estar no medio, es todo e todo é ti. Xa non podes distinguir.

Gústanme as cousas que se poden repetir sempre dunha maneira completamente nova.

Deixar un comentario

Arquivado en Uncategorized

Perder

Nadar río arriba.

Mirarte.

Deixar que me abraces.

Arriscar.

Quedar sen pilares nin bases.

Coñecer a túa pel.

Cuestionar o que está ben.

Equivocarme.

Despertar contigo ó meu lado.

Gañar.

Deixar un comentario

Arquivado en Uncategorized

Palabras, palabriñas, palabróns

Ás veces é preciso construir antídotos. Escudos. Conxuros.

Cancións bonitas e palabras guerrilleiras que actúen coma lanzas contra a tristura.

Porque hai momentos nos que as palabras son máis que  forma para convertírense en consistencia.

Aínda que sexa mentira, prefiro darlle caducidade, fugadidade, inconsistencia, á tristura.

E repetir e recalcar búsqueda, ganas, alegría.

unha forma  frouxiña de pedir desculpas

adiantadas pola posible desaparición de certas entradas neste blogue

2 Comentarios

Arquivado en Uncategorized

meteoroloxía

Achégase una nube

Espesa

Gris

Opaca.

Non é miña

Non é a miña responsabilidade

E ninguén ma enviou para que chovera

enriba miña.

O caso é que está enriba

E non podo ampararme na cama

Non podo xogar a fuxir dela polo campo

Non é miña

Mais naceu en min

Nesa parte que non podo alcanzar

Non podo descuartizala

Ou diseccionala

Para analizala

Humanizala

Relativizala

Comparala

Ninguneala.

Deixar un comentario

Arquivado en Uncategorized

de inmovilidades… ou continuismos…

o pasado manda no futuro,

o futuro no presente…

e o presente…

pois déixase levar…

tendo en conta o pasado…

mailo futuro…

a probabilidade,

a experiencia.

os sacrificios ben vistos e os mal vistos,

os por si acaso,

os prefiro non intentalo

e os pés,

na terra,

ben secos e quentiños.

3 Comentarios

Arquivado en Uncategorized

Pasiño a pasiño

O vello móvese pouco a pouco, alleo ás presas e ós comentarios inoportunos. Vai concentrado nas liñas de pó que se forman entre baldosa e baldosa, cuxa distancia é excesiva para os seus pasiños. Moitas están rotas, e, sobre todo, hai moita suciedade. É curioso, fai uns anos, cando só viña de visita, parecíalle que o sucio era él, que viña da aldea. Pero a suciedade aquí é distinta, aínda que cheira a ambientadores e colonias hai algo sempre gris, coma se todo, tamén as persoas, estivera feito de cemento.

Tamén hai que andar con ollo de non pisar merda de can, chicles dos rapaces e todo tipo de basura. Non será por falta de papeleiras. Xa o dicían no bar o outro día: “tanta liberdade causa estragos, a xuventude xa non respeta nada, antes non pasaban estas cousas”. Si, mais Deus queira que non volvamos a antes.

Empeza a estar canso, pero o seu ritmo segue inalterable, aínda non é hora de parar. Ó cruzar a Diagonal, xusto á altura de Provença, hai un banquiño, alí vai poder sentar. Ese tramo é o que máis lle amola. Os semáforos non entenden de pernas desfeitas. E as súas xa van cumplir un século.

Coches por diante, coches por detrás, coches por un lado e coches polo outro. ¿Cómo farán os conductores para entenderse? Así é que, para fastidio dos derrotistas, nunca houbo mozos tan espelidos coma agora. E, falando de mozos… Unha moza preciosa teno agarrado do brazo, disposta a facerlle o paso pola Diagonal máis fermoso dende facía anos. Aínda por riba conversadora, seica está para casar.

Cando chega ó banco non cabe dentro del coa ledicia. Xa falta menos.

– Xa non falta nada

Angustias. ¿Será posible? ¿Cómo nunha cidade tan grande un pode atoparse case a diario coa mesma muller? Se cadra perségueo. Sorrí para si, pasar tempo co neto fai medrar moito a súa imaxinación.

Un pouco antes do que o faría normalmente, decide marchar. O traxecto é longo e non está para amargarse. Empeza a refrescar. Apreta o bastón, o seu gran compañeiro dos últimos tempos, e comeza a camiñar. Un, dous.

Os anos non conseguiron que se acostume ó barullo. Pobres mozos. E él mira que ten traballado, traballou ata fartarse, pero nunca lle fixo falla andar ás presas. E, se atopabas con alguén polo camiño, saudabas.

Volve cruzar. Desta vez case non lle dá tempo, e iso que nunca cruza se non ve poñerse en verde o semáforo. Cóstalle levar o ritmo, agora faille falta algo máis de dous pasos para atravesar as baldosas. ¡Qué fea é esa cor salmón! ¿Non había unha praciña por aquí?

Polo passatge hai árbores, e iso éncheo de ledicia. Dóelle non ter sido quén de ensinarlle ó fillo a relación tan fermosa que se pode chegar a ter coas prantas. É un bo rapaz, demasiado bo ás veces, pero mellor parvo ca listo de máis. Atopou unha muller bonita e moi lista, nótase quén manda na casa.

Quen mandaba ben era María, iso que él aínda tentaba retrucarlle. Cánto a botaba de menos. Se fóra agora, faríalle sempre caso, sen rechistar.

O son das palomas sácao dos seus pensamentos, ¿ou son gaivotas? Respira profundamente. Imposible. Non é de crer. Cando está a punto de pensar que xa toleou, sente algo nas súas rodillas. Pancho. Mira que estivera preocupado por él. Calquera se fiaba de que o Olegario lle dera de comer tódolos días. Ese, se pode, leváballe veneno. Co tempo descubrira que era a quén máis extrañaba. Nin a súa irmá, nin os veciños. O can.

Sopla outra vez a brisiña. Aquí sí que dá gusto respirar. O cheiro a mar mezclábase co azahar. Xa están en flor os laranxeiros. Debe ser xa a hora da sesta porque non se ve ninguén pola rúa. Mellor. Así pode pasear con Pancho sen que ninguén os moleste con preguntas. ¡Que lonxe queda o ruído dos coches!

– Cosme, Cosme, …¡COSME!

Non pode ser, outra vez non. Aquí non.

– ¡Cosme!

– ¿Angustias?

– ¡Mire que ten vicio de chamarme Angustias! Haber se lle entra na cachola que me chamo Aurora. Fai un langrán de coidado. Un día destes voulle facer caso ó seu fillo e acabouse o de deixarlle espacio para que pasee só. Non gano para sustos. Entro un momento a mercar a botella de auga para o sintrón e xa se me estarreca no banco. ¿E despois quen o levanta? Como se a miña espalda non estivera bastante amolada xa. Pero de min non coida ninguén. Déixese estar, que o único que me faltaba é que agora se me tirase no chan. Vou a aquela cabina haber se o seu fillo aínda está na casa. Esté quieto.

2 Comentarios

Arquivado en Uncategorized