Ninguén mo dixo

Ninguén me avisou de que facer o que unha quere é tan complicado. Ninguén me advertiu dos mil “deberías”, “o seu é” ou “qué pensarán” que interfiren nunha decisión aparentemente simple. Que existan tan poucos actos nos que a búsqueda do recoñecemento dos demáis non forme parte do motor. Só queremos que nos queiran e, sobre todo, que quen nos quere non nos deixe de querer. E dentro de “ser un mesmo” interfire un demasiado “quén quero ser”.

De súpeto, seguir os propios desexos convírtese nun acto egoísta. De súpeto, quen o consigue é reprobado.

¿Envexa por ter a valentía e a bravura de adoptar un comportamento radicalmente antisocial? ¿É o ser social unha mentira?

Eu digo máis tripas e menos cerebro. Digo, non fago.

2 Comentarios

Arquivado en Uncategorized

2 respostas a “Ninguén mo dixo

  1. “Nunca serás creativo si para hacer algo siempre sigues el camino correcto, pq el camino correcto significa el camino descubierto por otros.”

    😉

  2. que ben falado! mais que difícil…
    🙂

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s