Deberiamos ser impredecibles

Deberían escasear as mudas limpas, deberiamos deixar que o sol nos queimase, aínda que só fose de vez en cando, quedar durmidos e levantarnos co tempo xusto para poñer calquera cousa e comer algo polo camiño, arriscarnos a equivocarnos unha e outra vez, mollarnos, e cabrearnos a risco de recibir una patada no cú.

E, se hai algo ó que porlle solución, solucinalo xa, un mesmo.  Deixar de pensar que un “bos días, princesa” é o antídoto a todo problema de escasez de amor propio ou carácter obsesivo-complusivo que se instale nun. Intentar ver o proceso de empeoramento de raíz, para poder transfomalo en melloramento canto antes.

Que non chegue o día no que nos preocupe máis non pisar as liñas que separan as baldosas que a xente que pasa ó noso carón, no que esquezamos explorar nos ollos, no que sexamos personaxes de carácter automático de mentira.

Non esquecer quen somos para centrarnos no que queremos ser. Non querer ter todo tan controlado que se nos vaia das mans.

Deixar un comentario

Arquivado en Uncategorized

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s