nada me dá o suficiente medo.

chove, móllome… e refréscome, e, en vez de estar triste, síntome liberada. atráeme o retorcido, os misterios, as personaxes que me rompen a cabeza. non me dan medo os mil amantes nin o único e eterno amante. voo, namórome e desenamórome sempre que quero.

tampouco me asustan as mortes, ás veces ata as considero necesarias e xustas e alívianme. é emocionante a crueldade, comprensible a cobardía, admirable a ira e incluso a violencia.

mo meu mundo escrito só mando eu.

Deixar un comentario

Arquivado en Uncategorized

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s