.

perderme naquela lúa,

quedarme no vello soño,

deixar de buscar.

desmontar as pezas

para volvelas colocar,

cambiar unha

para darlle opacidade

ó manto que cubre

o non-movemento.

non-movemento mental,

que si físico,

cómpre suar,

rentabilizar as neuronas,

sempre cara diante,

firme,

aínda que non haxa moito onde agarrarse,

porque todo caduca

se non se renova,

ata a túa mirada

de olliños de mora


Deixar un comentario

Arquivado en Uncategorized

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s