E a vida segue, sen cambios

Unha ten que estar, implicarse na República, facela súa, latir co seu corazón. E se no medio da noite che fala non podes dar a volta e virar. Porque cando un vota demasiado tempo no espacio cóstalle recoñecer a terra, e entón xa non se sente dela, non se implica.

E a terra quéixase porque se sente de ninguén, ou peor, de quen abusa, a desvirtúa, lle falta ó respecto.

E se che pica ráscate e deixa de queixarte. Pode moverse quen queira. Dende o sofá terás sorte se es quén de ver a vida pasar.

Cóstame entender, analizar, resignarme… A vida na República non cambia, se acaso cultívase menos. Mais ninguén fala, ninguén se move e as miradas críticas van contra quen queira romper a cómoda, perezosa, conformista armonía.

paredes

Deixar un comentario

Arquivado en Uncategorized

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s