Saber, ben o sabes. O difícil é darte conta.

2 Comentarios

Arquivado en Uncategorized

Quizais

Conducir ti. Estar só. Non ter que. Facer. Alonxarte. Aillarte. Definir. Decir quizais. O dereito a non saber o que un quere. A voar só. A vivir dentro de un. A pensar. A reflexionar. A dibuxar. A deixar que pase. A que mañán sexa un interrogante. E máis alá non haxa nada máis. A seguir os propios soños. A ser un. A defender o teu territorio. A ser ti. A non camiñar da man. A bailar só. A equivocarte. A decidir. A fuxir. A volver. A ter a iniciativa. A non estar de acordo. A probar. A seguir a voz de dentro. A lamber as feridas o tempo que faga falta. A ser cobarde. A ser Valente.

Ás veces costa atraparte no medio do teu voo constante pero, si non te solto, deixarías de voar e eu deixaría de quererte.

1 comentario

Arquivado en Uncategorized

De texturas, por exemplo, as nubes

Os teus dibuxos están vivos,

poderían saír voando

dándonos nos peteiros,

a ti e a min.

Eu non os vexo,

imaxínoos fermosos,

coma esas cousas cuxa fermosura

é quen de atrapar a través do tempo,

volvéndose perenne.

Dibuxas nubes, mais, se cadra,

non estás a dibuxar nada.

Cando me achego,

cando intento descifrar de preto,

sen querer,

atravésoas,

sen deixar rastro no dibuxo

coa sensación

de tremer co frío,

de ser un espello roto,

de estar completamente espida.

E entón bailo,

nun ritmo que non é meu

nin tampouco das nubes que,

á fin e ó cabo,

se moven ó son do vento.

1 comentario

Arquivado en Uncategorized

Hoxe leo, porque me pregunto e, sen embargo, descanso:

Os atallos e a poesía
Non estou moi certo de que, visto o horizonte, a condición poética sexa capaz de liberarnos de nada, nin de liberarse a si mesma. Igual é que ese non é o seu oficio. As dificultades da poesía, ás veces, están en como a miramos. Como se fose algo excepcional cando, ben mirado, é algo cotián que desprazamos como esquivamos as cousas que requiren esforzo: polo mesmo que utilizamos a economía de recursos, polo mesmo que preferimos descansar. Quizais polo mesmo polo que decidimos coller atallos para chegar antes. E, sen embargo, a poesía tamén é un atallo para chegar antes a outro lado. Pero non vale responsabilizala dese lugar ao que chegamos. Porque lendo a poesía dos últimos trinta anos xa deberiamos ter sabido que chegaríamos xustamente aquí.
 

emerecindo e dicindo ben

3 Comentarios

Arquivado en Uncategorized

Inestabilidades estables

Observar todo o que me pasa coma se non fóra meu.

Contemplar a ansiedade coma se fóra algo tan físico coma una tormenta de verán.

Saber recoñecer no amor o instinto, a preservación da especie e o medo á soidade.

Atopar no medo á soidade a cualidade inherente a tódolos seres vivos de socialización.

Obviar a inutilidade de analizar o meu ser coma se fóra o conxunto de tódolos seres.

A dor de barriga vai e vén. E non sei poñerlle remedio.

Deixar un comentario

Arquivado en Uncategorized

Cos ollos pechados

Teño un pequeño mal presentimento. Unha lixeira e inconsistente sospeita de que algo pode caer armando un pequeno estropicio. Un rasguño. Máis ben superficial. Ou profundo.

Non sei.

Tamén sinto un latido. Débil pero constante. Coma una palmada na espalda. Unha man que non deixará de coller a miña. Un alumbramento. Un antes e un despois. Un empuxón. Agarimoso.

Deixar un comentario

Arquivado en Uncategorized

Porque si

Pola amenaza da tristura.

Polo mañán que non se sabe.

Porque este momento é todo o que temos.

Para espantar as preocupacións.

Por vicio

e por deporte.

Cara adentro

e cara afora.

Soa e acompañada.

Fronte ás penas

e a carón das alegrías.

Porque si.

Hai que rir!!

Deixar un comentario

Arquivado en Uncategorized